دوره 17، شماره 2 - ( 1392 )                   جلد 17 شماره 2 صفحات 54-23 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Mahdia Bahnamiri M. -. MJSP. 2013; 17 (2) :23-54
URL: http://hsmsp.modares.ac.ir/article-21-2629-fa.html
لطفی صدیقه، مهدیان بهنمیری معصومه، مهدی علی. تعیین اراضی مناسب توسعة‌‌ شهری با بهره‌گیری از مدل‌های چندمعیاره‌‌ در شمال ایران. برنامه‌ریزی و آمایش فضا. 1392; 17 (2) :54-23

URL: http://hsmsp.modares.ac.ir/article-21-2629-fa.html


1- دانشگاه مازندران
2- دانشگاه گلستان
3- دانشگاه تهران
چکیده:   (6543 مشاهده)
امروزه، موضوع مکان یابی توسعه آتی شهر مورد توجه برنامه ریزان شهری قرار گرفته است. در سال های اخیر، تغییر شدید کاربری اراضی شهری بر اثر رشد بی برنامه شهرها با توجه به موقعیت مناسب و ارزش بالای زمین به علت حاصل خیزی برای فعالیت های کشاورزی باعث شده است تا تعیین اراضی مناسب در محدوده های شهری از دغدغه های پژوهشگران و متولّیان امور شهری باشد. بنابراین، هدف مقاله حاضر مشخص کردن اراضی مناسب توسعه شهری برای گسترش آتی است. روش شناسی این مقاله بر تلفیقی از تحلیل سلسله مراتبی و تصمیم گیری چند معیاره در GIS استوار است؛ به طوری که در تلفیق نقشه های موضوعی از راهبرد ترکیب خطی وزنی[1]- که از راهبردهای ارزیابی چندمعیارۀ مبتنی بر (AHP[2]) به شمار می رود- استفاده شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد از کل مساحت محدوده مورد مطالعه، 05/58 درصد اراضی محدوده در گروه زمین های با تناسب زیاد و بسیار زیاد برای توسعه شهری قرار دارند که اغلب در قسمت جنوب شرقی و جنوب شهرستان واقع شده اند. همچنین، 33/12 درصد از اراضی تناسب متوسطی دارند و بقیه اراضی یعنی 62/29 درصد تناسب کم و بسیار کمی برای توسعه شهری دارند.    
[1]. Weighted Linear Combination (WLC) [2]. Analytical Hierarchical Processes (AHP)
متن کامل [PDF 1728 kb]   (5802 دریافت)    
نوع مقاله: علمی پژوهشی مستقل | موضوع مقاله: برنامه ریزی شهری|مدل ها،تکنیکها و روش های برنامه ریزی
دریافت: 1391/7/2 | پذیرش: 1392/2/30 | انتشار: 1392/4/1

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.